سلامتی

مرکز تخصصی مشاوره پوست وزیبایی

 

مرکز تخصصی مشاوره پوست وزیبایی
میکرودرم ابریژن(لایه برداری)
پاکسازی وآبرسانی پوست(هیدرودرمی)
از بین بردن جوش های مزمن صورت،لک،کک ومک و منافذ باز پوست
گونه گذاری و فرم دهی عضلات صورت بدون تزریق بوسیله دستگاه
ازبین بردن خطوط چهره وچروک های پوست
رفع پف و سیاهی دور چشم و ...
جهت تعین وقت مشاوره با شماره زیر تماس حاصل فرمایید.

٠٩١٩۵۵١٣٨۵۵

اسفناج به رشد کودکان سرعت می بخشد

 پزشکان اظهار داشتند: افرادی که از بیماری های کلیه رنج می برند بهتر است از خوردن اسفناج امتناع ورزند.
 
اسفناج موجب افزایش اشتها می شود و جز موثرترین داروها برای رشد کودکان است.
اسفناج دارای مقدار قابل توجهی آهن است و بهترین دارو برای کودکان محسوب می شود.
این گیاه خوراکی بسیار اشتها آور بوده و به اطفالی که از رشد طبیعی خود عقب مانده اند کمک شایانی می نماید.
مصرف اسفناج کمک بزرگی به فعالیت سلول های بدن و رشد کودکان می کند. مادران به یاد داشته باشند اسفناج پخته را نباید زیاد نگه داشت زیرا موجب تغییرات شیمیایی شده و در اطفال تولید مسمومیت می کند.
پزشکان اظهار داشتند: افرادی که از بیماری های کلیه رنج می برند بهتر است از خوردن اسفناج امتناع ورزند.
 
 

کیوی خواص آسپرین را داراست

 
 کیوی می تواند چربی ها را بسوزاند و با مسدودکردن شریان ها خطرایجاد لخته ها را پائین آورد .
 
دانشمندان نروژی ثابت کردند کیوی خواص آسپرین را داراست .
پزشکان به افرادی که مستعد به بیماری های سیستم قلبی عروقی اند توصیه می کنند هر روز آسپرین مصرف کنند، چرا که آسپرین غلظت خون را پائین آورده و از ایجاد لخته در خون جلوگیری می کند. دانشمندان نروژی ثابت کردند که این خاصیت آسپرین در کیوی وجود دارد.
بنابراین گزارش ، کیوی می تواند چربی ها را بسوزاند و با مسدودکردن شریان ها خطرایجاد لخته ها را پائین آورد با مصرف روزانه 2 تا 3 عدد کیوی می توان قلب خود را از بیماری ها محافظت کرد.
این رژیم غذایی پس از 28 روز خطرایجاد لخته را 18 درصد کاهش می دهد و 15 درصد سطح اسیدهای چرب مضر درخون را پائین می آورد.
 
 

شیردهی از سرطان پستان پیشگیری می‌کند

 در زنانی که از سینه شیر نداده بودند، اما از داروهایی استفاده کرده بودند که تولید شیر را متوقف می‌کرد،‌ نیز 42 درصد کمتر در معرض سرطان پستان قرار داشتند.
 
پژوهشگران می‌گویند زنی که مادر یا خواهری مبتلا به سرطان پستان دارد باید "قویا" تغذیه نوزاد با شیر مادر را مورد توجه قرار دهد.
پژوهشگران در یک بررسی درازمدت بر روی 60 هزار زن دریافتند که زنان دارای سابقه خانوادگی سرطان پستان در صورتی که نوزادان‌شان را با شیر مادر تغذیه کرده باشند، در مقایسه با زنانی که این کار را نکرده‌اند، خطر ابتلا به سرطان پستان قبل از یائسگی در آنها کاهش می‌یابد.
پژوهشگران در بیمارستان بریگهام و زنان و دانشکده پزشکی هاروارد داده‌های به دست آمده از 60075 پرستار را که نوزاد به دنیا آورده بودند و در سال‌های 1997 تا 2005 در "بررسی سلامت پرستاران" شرکت کرده بودند، مورد بررسی قرار دادند.
تا پایان سال 2005، 608 زن - حدود یک درصد این زنان- هنگامی که به طور میانگین 46 سال داشتند، به سرطان پستان مبتلا شده بودند.
این بررسی همچنین نشان داد که زنانی که مادر، خواهر یا بستگان نزدیک مبتلا به سرطان پستان داشتند،‌ در صورتی که از سینه شیر داده بودند،‌ در مقایسه با زنانی که این کار را نکرده بودند،‌ 59 درصد کمتر در معرض خطر سرطان پستان قرار دارند.
این محققان می‌گویند این میزان کاهش خطر سرطان پستان "قابل‌مقایسه" با مقدار کاهشی است که هورمون‌درمانی با تاموکسیفن برای پیشگیری از سرطان پستان در زنان در معرض خطر بالای این ییماری ایجاد می‌کند.
رابطه‌ای میان شیردهی از پستان و سرطان پستان در میان زنانی که سابقه خانوادگی این بیماری را نداشتند، وجود نداشت.
نکته جالب این بود که در زنانی که از سینه شیر نداده بودند، اما از داروهایی استفاده کرده بودند که تولید شیر را متوقف می‌کرد،‌ نیز 42 درصد کمتر در معرض سرطان پستان قرار داشتند.
به گفته پژوهشگران شیردادن از سینه یا مصرف‌ داروهای مهارکننده تولید شیر،‌ احتمالا مانع از التهاب ناشی از تجمع شیر می‌شود و این التهاب ممکن است با سرطان پستان ارتباط داشته باشد.
 
 

رمان آلرژی با تغذیه مناسب

 

دکتر رضا آمری نیا: آلرژى عبارت است از یک سرى واکنش هاى بدن به موادى که سیستم ایمنى آنها را مضر و بیمارى زا شناخته و در جهت دفع آنها فعال مى شود. ترشح آنتى بادى هایى موسوم به ایمنوگلوبدلین جهت مقابله با این عوامل خارجى باعث آزاد شدن ماده اى به نام هیستامین در اطراف سلول هاى بدن شده که در این حالت حساسیت به وجود مى آید. واکنش هاى آلرژیک یا حساسیتى ممکن است شامل خارش بینى و گلو، تهوع، استفراغ، اسهال، التهابات پوستى، تب بالا، کهیر، تنگى نفس، فشار خون، ضعف غیرطبیعى، یبوست و بیش فعالى باشند. اگر واکنش حساسیتى به طور شدید بروز کند شوک آنافیلاکتیک نامیده مى شود. در این حالت حنجره گرفتار شده و التهاب بافت اطراف آن ممکن است باعث انسداد راه هوایى شود که اگر به سرعت درمان نگردد حتى ممکن است منجر به مرگ بیمار شود. درمان این بیمارى با تزریق آدرنالین در رقت هاى تعریف شده صورت مى گیرد که با توجه به عوارض بسیار خطرناک قلبى و تنفسى این دارو تزریق آن بایستى توسط پزشک صورت گیرد.
آلرژن ها به موادى گفته مى شود که ایجاد حساسیت مى کنند. اینها موادى هستند که به راحتى مى توانند به اشکال مختلف و از راه هاى گوناگون وارد بدن شوند. به عنوان مثال به شکل گرده یا غبار از راه بینى، به صورت غذا از دستگاه گوارش، به صورت داروهاى مختلف از راه تزریق یا خوراکى، به فرم مواد آرایشى و بهداشتى از راه پوست و بالاخره به صورت سمومى محرک که توسط نیش حشرات وارد بدن مى شوند.
نقش عوامل ژنتیکى در بروز حساسیت ثابت شده است. همچنین استرس هاى شدید و ناگهانى نیز باعث بروز حساسیت مى شود. طیف وسیعى از مواد شیمیایى در محیط اطراف ممکن است سبب این بیمارى گردد. گروهى از مواد غذایى آلرژى زا که به طور عموم سبب حساسیت مى شود را در ذیل نام مى بریم و ذکر این نکته ضرورى است که افراد مبتلا به این بیمارى بهتر است در مصرف این گروه هاى غذایى با احتیاط عمل کنند: شیر گاو، لوبیا، باقلا، تخم مرغ، گندم و صدف هاى خوراکى.
مصرف بیش از حد پروتئین در رژیم غذایى ممکن است سبب تحریک بیشتر سیستم ایمنى شده و علائم حساسیت را افزایش دهد. تغییر مواد غذایى و عادات غذایى به صورت دوره اى معمولاً سبب کاهش آلرژى هاى غذایى مى شود.
یکى از روش هاى تشخیص مواد حساسیت زا انجام آزمایشات خونى و نمونه بردارى هاى پوستى است. در کهیرهاى مزمن بایستى عملکرد غده تیروئید مورد بررسى قرار گرفته و در خصوص عدم وجود آنتى بادى هاى ضدتیروئیدى اطمینان حاصل شود. چرا که در غیر این صورت ممکن است نیاز به جایگزین هاى هورمونى باشد. در حالات شدید آلرژى براى جلوگیرى از حملات شدید حساسیتى از داروهاى آنتى هیستامین استفاده مى شود که البته داروهاى مذکور ممکن است سبب خواب آلودگى شده و در درازمدت سبب افسردگى گردد. به یاد داشته باشید که ویتامین C یک آنتى هیستامین طبیعى است.مواد مفید براى پیشگیرى و درمان این بیمارى عبارتند از:
ویتامین C: به میزان ۱۰۰۰-۲۵۰ میلى گرم در روز که باعث جلوگیرى از ترشح هیستامین توسط گلبول هاى سفید شده و سبب کاهش علائم بیمارى مى گردد.
بیوفلاونوئید: که همانند ویتامین C عمل مى  کند.
• مواد غذایى مفید براى پیشگیرى، کاهش علائم و درمان آلرژى
میوه هاى تازه، مرکبات، سبزیجات تازه، آجیل خام، گوشت کم چرب، ماست کم چرب، حبوبات، برنج با سبوس، ذرت، گندم، لوبیا، باقلا، آب هویج، چغندر، کرفس، خیار، زنجبیل، پیاز، سیر، فلفل سیاه و قرمز باعث ترشح آنتى بادى به نام IgA از دستگاه گوارش مى شوند. این آنتى بادى با پوشاندن مواد غذایى آلرژى زا از طریق احاطه اطرافشان باعث جلوگیرى از بروز واکنش حساسیتى مى شوند.

 

 

خواص گیلاس

 
 
1- خوردن گیلاس مجاری ادراری و لوله هاضمه راپاک و زهکش می نماید.

2- گیلاس سنگ های موجود در بدن را بوسیله ترشی خود از بین می برد.

3- قند موجود در گیلاس برای بیماران قندی مضر نیست

4- گیلاس مواد نشاسته ای کم دارد لذا به مبتلایان مرض قند و ورم مفاصل می دهند.

5- گیلاس اعصاب را تسکین می بخشد.

6- گیلاس ملین است و خون را پاک می کند.

7- گیلاس معده را تمیز و پاکیزه می کند.

8- گیلاس برای سوء هاضمه های لجوج بسیار مفید است.

9- گیلاس طبیعت سرد دارد و چنانچه بلافاصله بعد از غذا تناول نمایند ایجاد نفخ و اتساع معده می کند.

10- قند گیلاس همانند قند سیب،گلابی و الو ،از نوع سوربیتول است که ذر بدن انسان 70درصد ان سوخته و بدون اینکه به گلوکز تبدیل شود،ایجاد کالری و حرارت می کند.از اینرو برای بیماران دیابتی زیان اور نیست.

11- جوشانده ی دم گیلاس به مقدار 30گرم که به مدت 12ساعت در اب سرد خیس شده باشد،در بیماری های کلیه و مثانه مهمترین دارو محسوب می شود. پس از خیس شدن دم گیلاس باید یک لیتر اب به ان افزود و جوشانید و جوشانده را هر صبح و ظهر و شب یک لیوان نوشید- با ید دانست وقتی کاکل ذرت به ان اضافه می کنند اثر دم گیلاس را تکمیل می نماید- .

12- مغز هسته گیلاس برای تسکین درد معده و روده به ویژه نزد اطفال در طب قدیم به کار رفته است ولی امروزه معلوم شده است که مغز هسته گیلاس و البالو دارای گلوکز یدی می باشد که اسید سیانیدریک تولید می کند که خاصیت سمی دارد و لذا بهتر است از استعمال ان خوداری نمایید.

13- گیلاس سرشار از املاح معدنی است و علاوه بر مقدار قابل توجه اهن،دارای:کلسیم،فسفر، پتاسیم ،کلر،سدیم، منیزیم و گوگرد مس منگنز و روی است و املاح معدنی بدن را تامین می کند.

14- گیلاس به علت دارا بودن ویتامینهای :ث، ب 2 و پ پ، ومقدار زیادی ویتامین آ برای چشم فوق العاده مفید است.

15- گیلاس از میوه هایی است که سموم بدن دفع می کند و خون را تصفیه می کند.

16- خوردن گیلاس برای اشخاصی که: تصلب شرائین ،ناراحتی کبد ،یبوست ،جمع شدن گاز در روده ها و تخمیر غذا دارند موثر و مفید است.

17- گیلاس در رشد بچه هایی که دیر رشد می کنند موثر است.

18- بهترین تعدیل کننده خون، گیلاس است و پ هاش خون را تعدیل می نماید.

19- خوردن 250 تا 350 گرم گیلاس در ابتدای غذا برای لاغری و تناسب اندام افراد چاق مفید و موثر است .

20- برای درمان لک و پیس صورت می توان گیلاس رسیده را له نمود و روی پوست صورت قرار داد.

21- 30گرم دم گیلاس تازه یا خشک را در مقداری اب به مدت 5دقیقه بجوشانید، سپس این جوشانده را تا داغ است روی 250گرم گیلاس و یا برش های سیب درختی بریزید تا 20دقیقه دم بکشد، سپس از صافی بگذرانید و در طول روز ان را کم کم بنوشید تا به راحتی برونشیت شما را معالجه کند.

22- جوشانده ی دم گیلاس به ترتیبی که در بالا گفته شد تب را از بین می برد.

23- جوشانده ی برگ های تازه یا خشک کرده درخت گیلاس،یبوست و خشکی مزاج را درمان می کند، به این منظور باید 20 تا 30گرم برگ تازه یا خشک کرده درخت گیلاس را در یک لیتر شیر بجوشانید و 20 دقیقه دم کنید،و پس از صاف کردن و شیره گرفتن ان با فشار ان را با شکر شیرین کرده و هر روز 2تا 3فنجان از ان را بنوشید.

24- جوشانده دم گیلاس بهترین دارو برای درمان کلیه و سنگ کلیه،ورم مجاری ادرار و مثانه است،به این منظور باید 30گرم دم گیلاس تازه یا خشک کرده را در یک لیتر اب به مدت 5دقیقه بجوشانید ، سپس 250گرم میوه گیلاس یا قطعات سیب درختی در ان بریزید و ان را دم کنید،بعد ان را صاف نموده و فشار دهید تا شیزه ان گرفته شود و در طی روز چند فنجان از ان را بنوشید.

25- گیلاس برای اشخاصی که مبتلا به درد صفراوی شده اند مفید است.
 

نگاهی به مننژیت، علل، نشانه ها و درمان

 
 
اعتمادملی: تعجبی ندارد اگر چیزی درباره مننژیت نشنیده‌اید. از آن بیماری‌هایی نیست که در اطراف‌مان دیده باشیم. از آنهایی که بیشتر انتظار داریم در کشورهای آفریقایی از آن بشنویم تا در کشورهای متمدن. یا از آن بیماری‌های باستانی که گویی مستقیما از سیاه‌چال‌های قرون وسطا در زمان سفر کرده و به زمان ما رسیده است. می‌گویند بوعلی سینا با آن آشنا بوده است. در آن زمان مننژیت کم‌وبیش مترادف با مرگ بود.

مننژیت چیست؟
مننژیت (Meningitis) التهاب پرده‌هایی است که مغز و طناب نخاعی را می‌پوشانند. این بیماری معمولا در اثر عفونت ویروسی یا باکتریایی ایجاد می‌شود. دانستن آنکه مننژیت ناشی از ویروس است یا باکتری اهمیت دارد زیرا شدت بیماری و نحوه درمان بسته به علت آن متفاوت است. مننژیت ویروسی معمولا خفیف‌تر است و بدون هیچ درمان خاصی برطرف می‌شود. اما مننژیت باکتریایی ممکن است بسیار شدید باشد و به آسیب مغزی، از دست دادن شنوایی یا اختلالات یادگیری بینجامد. در مننژیت باکتریایی نیز مهم است بدانیم کدام نوع باکتری موجب آن شده زیرا آنتی‌بیوتیک‌ها می‌توانند جلوی انتشار بعضی انواع و آلوده شدن افراد دیگر را بگیرند. تا پیش از دهه 1990 Haemophilus influenzae نوع b علت اصلی مننژیت باکتریایی بود. این همان باکتری است که اکنون تمام کودکان در فرایند معمول ایمن‌سازی علیه آن واکسینه می‌شوند. این واکسن سبب کاهش تعداد موارد ابتلا به مننژیت شده است. امروزه مهم‌ترین عوامل ایجاد مننژیت باکتریایی Streptococcus pneumoniae و Neisseria meningitidis هستند.

نشانه‌ها و علائم بالینی مننژیت چیست؟
تب بالا، سردرد و خشکی گردن نشانه‌های رایج مننژیت در تمام افراد بالای دو سال است. این نشانه‌ها ممکن است ظرف چند ساعت بروز کنند یا ممکن است یک تا دو روز طول بکشد تا ظاهر شوند. نشانه‌های دیگر عبارت‌اند از تهوع، استفراغ، ناراحتی از نگاه کردن به نورهای روشن، سرگیجه و بی‌خوابی. در نوزادان و بچه‌های کوچک، ممکن است خبری از نشانه‌های کلاسیک نباشد یا تشخیص آنها دشوار باشد. نوزادانی که مننژیت دارند ممکن است غیرفعال شوند، بالا بیاورند، زودرنج شوند یا خوب غذا نخورند. با پیشرفت بیماری، بیمار در هر سنی ممکن است دچار حمله شود.

مننژیت باکتریایی چگونه تشخیص داده می‌شود؟
تشخیص زودهنگام و درمان از اهمیت بسیاری برخوردارند. به محض ظاهر شدن نشانه‌ها بیمار باید با پزشک تماس بگیرد. تشخیص معمولا با کشت باکتری‌ها از یک نمونه مایع نخاعی انجام می‌شود. مایع نخاعی با فرو کردن سرنگ در پایین کمر بیمار برداشته می‌شود. شناسایی نوع باکتری‌های مسبب بیماری برای انتخاب آنتی‌بیوتیک مناسب مهم است.

آیا مننژیت باکتریایی را می‌توان درمان کرد؟
مننژیت باکتریایی را می‌توان با تعداد آنتی‌بیوتیک موثر درمان کرد. اما نکته مهم آن است که درمان باید زود و قبل از پیشرفت بیماری آغاز شود. درمان با آنتی‌بیوتیک مناسب در رایج‌ترین انواع مننژیت باکتریایی می‌تواند خطر مرگ را به کمتر از 15 درصد کاهش دهد، هرچند احتمال مرگ در افراد سالخورده بیشتر است.

آیا مننژیت باکتریایی مسری است؟
بله، بعضی انواع مننژیت باکتریایی مسری هستند. این باکتری‌ها عمدتا از طریق تبادل ترشحات تنفسی و گلو از شخصی به شخص دیگر انتقال می‌یابند. این می‌تواند از طریق سرفه، عطسه و بوسه اتفاق بیفتد. خوشبختانه هیچ کدام از باکتری‌هایی که باعث مننژیت می‌شوند، به اندازه عوامل سرماخوردگی و آنفلوآنزا مسری نیستند. از این گذشته، این باکتری‌ها با تماس‌های سطحی یا صرفا با تنفس در هوایی که بیمار مبتلا به مننژیت در آن بوده منتقل نمی‌شوند.

آیا برای مننژیت باکتریایی واکسن وجود دارد؟
بله برای H.influenzae (مننژیت نوع b)، بعضی گروه‌های سرمی N.meningitidis و بسیاری از انواع S.pneumoniae (مننژیت سینه‌پهلویی) واکسن وجود دارد. این واکسن‌ها بی‌خطر و فوق‌العاده موثر هستند. واکسیناسیون تمام افراد 11 تا 18 سال با یک دوز واکسن دوگانه مننژوکوکی توصیه می‌شود. واکسن یادآوری مننژیت در 11 تا 12 سالگی زده می‌شود. دانشجویان سال اولی که در خوابگاه زندگی می‌کنند با خطر زیاد ابتلا به مننژیت روبه‌رو هستند و در صورتی که قبلا واکسینه نشده باشند حتما باید این کار را انجام دهند. اما از آنجا که واکسن مننژیت بی‌خطر است و ایمنی ایجاد می‌کند، تمام کسانی که بخواهند خطر ابتلا به این بیماری را کاهش دهند می‌توانند از آن استفاده کنند. برای افراد بالای 55 سال واکسن مننژوکوکی پلی‌ساکارید توصیه می‌شود. نوعی واکسن به نام مخلوط پنوموکوکی یا PCV7 وجود دارد که مانع ابتلای نوزادان به عفونت پنوموکوکی می‌شود و معمولا برای تمام بچه‌های زیر دو سال توصیه می‌شود.

مننژیت ویروسی چیست؟
مننژیت التهاب پرده‌های مننژ (meninge) است که مغز و طناب نخاعی را می‌پوشانند. عفونت‌های ویروسی شایع‌ترین علت مننژیت هستند و از این نظر عفونت‌های باکتریایی در رتبه دوم قرار دارند. سایر علت‌های مننژیت به مراتب نادرتر هستند عبارت‌اند از قارچ‌ها، انگل‌ها و علت‌های غیرعفونی ازجمله برخی داروها. مننژیت ناشی از عفونت ویروسی گاهی مننژیت پاک نامیده می‌شود.

آیا مننژیت ویروسی بیماری خطرناکی است؟
مننژیت ویروسی یک بیماری جدی است اما در افرادی که سیستم ایمنی سالمی برخوردار باشند به ندرت منجر به مرگ می‌شود. معمولا نشانه‌های آن 7 تا 10 روز طول می‌کشد و پس از آن بیمار کاملا بهبود می‌یابد. از سوی دیگر مننژیت باکتریایی می‌تواند فوق‌العاده خطرناک باشد و چنانچه فورا درمان نشود به معلولیت یا مرگ بینجامد. در اغلب موارد نشانه‌های مننژیت ویروسی و باکتریایی مانند هم هستند و به همین دلیل چنانچه فکر می‌کنید خودتان یا فرزندتان مننژیت دارد در اولین فرصت به پزشک مراجعه کنید.

علت مننژیت ویروسی چیست؟
عفونت‌های ویروسی مختلفی می‌توانند موجب مننژیت شوند. اما بیشتر موارد به‌ویژه در تابستان و پاییز ناشی از آنتروویروس‌ها، کاکساکی‌ویروس‌ها و اکوویروس‌ها هستند. بیشتر افرادی که به این ویروس‌ها آلوده می‌شوند یا هیچ نشانه‌ای بروز نمی‌دهند یا فقط سرما می‌خورند، کهیر می‌زنند، دهانشان آفت می‌زند و خیلی خفیف تب می‌کنند. این عفونت ویروسی تنها در افراد معدودی منجر به مننژیت می‌شود. سایر عفونت‌های ویروسی که ممکن است به مننژیت منتهی شوند عبارت‌اند از اوریون، ویروس‌های هرپس (مانند ویروس‌هایی که موجب تبخال، آبله مرغان و زونا می‌شوند)، سرخک و آنفلوآنزا. آربوویروس‌ها که پشه‌ها و حشرات دیگر آنها را منتقل می‌کنند نیز می‌توانند موجب عفونت‌هایی شوند که سرانجام به مننژیت ویروسی تبدیل شوند. ویروس کوریومننژیت لنفوسیتی که موش‌ها و جوندگان دیگر آن را منتقل می‌کنند نیز به ندرت موجب مننژیت ویروسی می‌شود.

نشانه‌های مننژیت ویروسی چیست؟
نشانه‌ها ممکن است به سرعت ظاهر شوند یا پس از چند روز و معمولا به دنبال یک سرماخوردگی یا آبریزش بینی، اسهال، استفراغ یا نشانه‌های دیگر عفونت ظاهر شوند. نشانه‌های این بیماری در بزرگسالان ممکن است با نشانه‌های آن در کودکان تفاوت داشته باشد: نشانه‌های آن در کودکان عبارت‌اند از تب، کج‌خلقی، بی‌اشتهایی و دشواری در بیدار شدن از خواب. اما نشانه‌های شایع در بچه‌های بزرگ‌تر و بزرگسالان عبارت است از تب بالا، سردرد شدید، خشکی گردن، حساسیت به نور روشن، خواب‌آلودگی یا مشکل در بیدار شدن، تهوع و استفراغ و بی‌اشتهایی.

مننژیت ویروسی چگونه تشخیص داده می‌شود؟
مننژیت ویروسی معمولا با تست‌های آزمایشگاهی مایع نخاعی بیمار تشخیص داده می‌شود. این تست می‌تواند مشخص کند که بیمار آلوده به ویروس است یا باکتری. علت دقیق مننژیت ویروسی را گاهی با آزمون‌هایی که نشان می‌دهند چه ویروسی بیمار را آلوده کرده می‌توان یافت؛ اما شناسایی دقیق ویروس مسبب مننژیت ممکن است دشوار باشد. از آنجا که نشانه‌های مننژیت ویروسی شبیه نشانه‌های مننژیت باکتریایی است که معمولا شدیدتر است و می‌تواند کشنده باشد، لازم است کسانی که مشکوک به داشتن مننژیت هستند مورد مراقبت پزشکی قرار گیرند و مایع نخاعی‌شان آزمایش شود. در موارد شدیدتر یا در افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند ممکن است بستری شدن در بیمارستان لازم باشد.

مننژیت ویروسی چگونه درمان می‌شود؟
هیچ درمان خاصی برای مننژیت ویروسی وجود ندارد. بیشتر بیماران ظرف دو هفته به‌خودی‌خود بهبود کامل می‌یابند. استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها در عفونت‌های ویروسی کمکی نمی‌کند بنابراین در درمان مننژیت ویروسی سودمند نیستند. پزشک در این موارد اغلب توصیه می‌کند بیمار در خانه استراحت کند، مایعات زیاد مصرف کند و داروهایی برای کاهش تب و سردرد تجویز می‌کند.

ویروس چگونه انتشار می‌یابد؟
ویروس‌های مختلفی که موجب مننژیت ویروسی می‌شوند به شیوه‌های گوناگونی انتشار می‌یابند. آنتروویروس‌ها که شایع‌ترین علت مننژیت ویروسی هستند، در اغلب موارد از طریق تماس مستقیم با مدفوع فرد آلوده منتقل می‌شوند. ویروس از این طریق عمدتا در میان بچه‌های کوچکی انتشار می‌یابد که هنوز نمی‌توانند خودشان را خوب تمیز کنند. علاوه بر این می‌تواند از همین طریق به افراد بزرگسالی منتقل شود که کهنه یک بچه مبتلا را عوض می‌کنند. آنتروویروس‌ها و ویروس‌های دیگر (مانند ویروس اوریون، آبله مرغان و زونا) از طریق تماس مستقیم یا غیرمستقیم با ترشحات تنفسی (بزاق، خلط سینه یا مخاط بینی) یک فرد آلوده نیز منتقل شود. این معمولا از طریق روبوسی یا دست دادن با یک فرد مبتلا یا با دست زدن به چیزی که در تماس با او بوده و سپس مالیدن دست به بینی یا دهان اتفاق می‌افتد. از این گذشته این ویروس‌ها می‌توانند تا چند روز روی سطوح بمانند و می‌توانند از اشیا نیز به انسان منتقل شوند. هنگامی که فرد آلوده سرفه یا عطسه می‌کند و قطره‌هایی حاوی ویروس را در هوایی منتشر می‌کند که ما از آن تنفس می‌کنیم، ویروس‌ها می‌توانند به طور مستقیم نیز منتقل شوند.
از زمانی که یک نفر آلوده می‌شود تا زمانی که نشانه‌های بیماری در او ظاهر می‌شود (دوره نهفتگی) در مورد آنتروویروس‌ها معمولا بین 3 تا 7 روز طول می‌کشد. یک فرد آلوده از وقتی نشانه‌های بیماری در او دیده می‌شود تا برطرف شدن نشانه‌ها می‌تواند بیماری را سرایت دهد. بچه‌های کوچک و افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند ممکن است حتا پس از برطرف شدن نشانه‌ها نیز باز ویروس را سرایت دهند.

آیا با نزدیک شدن به بیمار ممکن است آلوده به مننژیت ویروسی شد؟
اگر در اطراف کسی باشید که مننژیت ویروسی دارد، شما هم ممکن است در خطر آلوده شدن به ویروسی باشید که او را بیمار کرده است. اما احتمال آنکه عوارض بیماری در شما به حدی برسد که مبتلا به مننژیت شوید، بسیار ضعیف است.

چگونه می‌توان احتمال ابتلا به ویروس‌های مسبب مننژیت ویروسی را کاهش داد؟
مننژیت ویروسی عموما ناشی از آلودگی به آنتروویروس‌هاست. اما علت‌های دیگری مانند سرخک، اوریون و آبله مرغان هم وجود دارد. مننژیت ویروسی ممکن است ناشی از ویروس‌هایی که پشه‌ها و حشرات گزنده دیگر منتقل می‌کنند هم باشد. اقدامات خاص برای پیش‌گیری یا کاهش خطر ابتلا به مننژیت ویروسی بستگی به علت آن دارد:

1. رعایت اصول بهداشتی می‌تواند انتشار ویروس‌هایی همچون آنتروویروس‌ها، ویروس‌های هرپس و ویروس‌های سرخک و اوریون را کاهش دهد. پیش‌گیری از انتشار ویروس کار دشواری است، به‌ویژه از آنجا که بعضی افراد آلوده به یک ویروس (مثلا یک آنتروویروس) بیمار نمی‌شوند. این در حالی است که چنین افرادی هنوز می‌توانند ویروس را به دیگران منتقل کنند. از این رو مهم است که اصول بهداشتی در همه حال رعایت شود تا به کاهش احتمال ابتلا به یک ویروس یا انتقال آن به فردی دیگر کمک کند:

- دست‌هایتان را خوب و مرتب بشویید. این کار به‌ویژه پس از عوض کردن کهنه بچه، بعد از توالت، سرفه کردن یا فین کردن در دستمال مهم است.

- پاک کردن سطوح آلوده مانند دسته‌های مبل، دستگیره درها یا کنترل از راه دور تلویزیون، با آب و صابون و سپس ضدعفونی کردن آنها با محلول رقیق سفیدکننده کلردار نیز می‌تواند انتشار ویروس‌ها را کاهش دهد. این محلول را می‌توان با مخلوط کردن یک چهارم فنجان سفیدکننده با 16 فنجان آب تهیه کرد.

- هنگام سرفه جلوی دهان‌تان را بگیرید. ویروس‌های مسبب مننژیت می‌توانند با تماس مستقیم و غیرمستقیم با ترشحات تنفسی منتقل شوند، بنابراین گرفتن جلوی دهان به هنگام سرفه با دستمال بسیار مهم است. اگر دستمال ندارید بازویتان را جلوی دهان‌تان بگیرید. پس از استفاده از دستمال آن را دور بریزید و دست‌هایتان را بشویید.

- از روبوسی یا استفاده از لیوان مشترک، ظروف غذاخوری، ماتیک یا لوازم مشابه با افراد بیمار یا با دیگران هنگامی که خودتان بیمار هستید خودداری کنید.

2. واکسینه شدن ازجمله اجرای برنامه واکسیناسیون دوران کودکی می‌توان از کودکان در برابر بعضی بیماری‌هایی که ممکن است منجر به مننژیت ویروسی شوند، محافظت کند. این شامل واکسن‌های سرخک و اوریون و آبله مرغان است.

3. جلوگیری از نیش پشه و سایر حشرات گزنده که حامل بیماری‌های قابل انتقال به انسان هستند نیز می‌تواند به کاستن خطر ابتلا به مننژیت ویروسی کمک کند.
4. اگر در خانه یا اطراف خانه‌تان موش دارید، اقدامات احتیاطی لازم برای پاک‌سازی و کنترل کوریومننژیت لنفوسیتی را رعایت کنید.
www.cdc.gov/meningitis

همه‌گیرشناسی مننژیت
ظاهرا همه‌گیرشناسی مننژیت پدیده‌ای نسبتا جدید است. نخستین شیوع گسترده مننژیت که در تاریخ ثبت شده مربوط به ژنو در سال 1805 است. به مدت کوتاهی پس از آن چندین همه‌گیری دیگر در اروپا و ایالات متحده توصیف شد و نخستین گزارش از همه‌گیری مننژیت در آفریقا مربوط به سال 1840 است. همه‌گیری این بیماری در آفریقا در قرن بیستم به مراتب رایج‌تر و با نیجریه و غنا در سال‌های 1905 تا 1908 آغاز شد. اگرچه مننژیت از آن بیماری‌هایی است که حتما باید گزارش شود، آمار دقیقی از وقوع آن در دست نیست.

میزان ابتلای مردم به مننژیت باکتریایی در کشورهای غربی 3 نفر از هر 100 هزار نفر در سال است. بررسی‌ها نشان داده‌اند که مننژیت‌های ویروسی با نرخ 9/10 نفر در هر 100 هزار نفر به مراتب شایع‌ترند و اغلب در تابستان دیده می‌شوند. در آفریقای زیر صحرا همه‌گیری‌های گسترده مننژیت باکتریایی در فصل خشک اتفاق می‌افتد و از همین رو به آن «کمربند مننژیت» می‌گویند. در این مناطق که از خدمات پزشکی مناسبی برخوردار نیست، نرخ سالانه ابتلا به مننژیت 500 نفر در هر 100 هزار نفر اعلام شده است. جدیدترین همه‌گیری که نیجریه، نیجر، مالی و بورکینافاسو را فراگرفته از ژانویه 2009 آغاز شده است. مننژیت‌های باکتریایی در مناطقی به شکل همه‌گیری درمی‌آیند که افراد زیادی برای نخستین بار یکجا جمع شوند مانند سربازخانه‌های ارتش هنگام بسیج قوا، خوابگاه‌های دانشجویی و زیارت سالانه حج.
 

منبع خبر : عصرایران - http://www.asriran.com/fa/pages/?cid=79608
 

نور آفتاب عامل افزایش هوش

 
 
پژوهشگران آمریکایی دریافتند که پرتوهای نور خورشید بر روی عملکردهای مغز اثر می گذارند و باعث افزایش هوش و کاهش میزان افسردگی می شوند.

تیمی از محققان دانشگاه آلاباما در تحقیقات خود نشان دادند که فقدان نور و گرمای خورشید می تواند تا حد قابل توجهی عملکردهای شناختی را کاهش دهند به همین دلیل استفاده هر چه بیشتر از نور و گرمای آفتاب در فصل تابستان می تواند از اثرات مخرب کاهش نور آفتاب جلوگیری کند.

این دانشمندان با بررسی اطلاعات مربوط به 14 هزار و 474 بیماری که در تحقیقات مربوط به فاکتورهای خطر سکته مغزی در آمریکا شرکت کرده بودند ارتباط میان افسردگی ، عملکردهای شناختی و پرتوهای خورشید را مورد مطالعه قرار دادند.

این دانشمندان در ادامه تحقیقات خود اطلاعات هواشناسی ارائه شده توسط ناسا را با اطلاعات مرتبط با این بیماران مقایسه کردند.

پژوهشگران دانشگاه آلاباما در این خصوص اظهار داشتند:«بین افرادی که از بد زندگی کردن رنج می برند و فقدان حضور در زیر نور آفتاب و صدمات بالایی که به قدرت شناختی وارد می شود یک ارتباط مستقیم وجود دارد».

براساس گزارش یونایتد پرس اینترنشنال، این مکانیزم های فیزیولوژیکی که منجر به بروز افسردگی های فصلی می شوند می توانند با اثراتی که نور خورشید بر عملکردهای شناختی انسان دارند مرتبط باشند. در حقیقت پرتوهای نور آفتاب علاوه بر تنظیم سطوح «سروتونین» و «ملاتونین» بر روی گردش خون مغز نیز اثر می گذارد.

این محققان استفاده از نور خورشید را در فصل تابستان همراه با مراقبت های جدی از پوست در مقابل پرتوهای مخرب خورشید توصیه کرده اند.
 

منبع خبر : جام جم - http://jamejamonline.ir/newstext.aspx?newsnum=100913230385
 

آرشیو وبلاگ

مطالب اخیر

لینکستان